Jak czytać tabliczkę adresową

Tabliczka adresowa jest systemem, nie ozdobą. Składa się z czterech pól i każde odpowiada na inne pytanie.

Pole górne to nazwa ulicy. Pole główne — numer, zawsze największy element, czytelny z jezdni. Pod nim nazwa dzielnicy, dodana w latach dziewięćdziesiątych, gdy ujednolicano numerację po zmianach granic. Na dole strzałka i zakres numerów: mówi, w którą stronę iść, żeby numery rosły.

Filet biały odsunięty od krawędzi nie jest dekoracją. To ślad po technologii: emalię wypalano na blasze, a niepokryty pas przy krawędzi pękał najczęściej, więc rysunek trzymano od niego z daleka.

Tabliczki różnią się między sobą bardziej, niż się wydaje. Na Żoliborzu spotyka się co najmniej pięć wariantów kroju numerów, bo dostawcy zmieniali się co kilka lat, a każdy miał własne matryce.